Servet-i Fünûn Dönemi, Türk Edebiyatı Tarihi içerisinde sanatkârane bir duyuş tarzının merkeze alınarak edebî metinlerin meydana getirildiği ve bu eserlerde Batılı tarzda sanat estetiğinin oluşturulmaya çalışıldığı bir dönem olarak dikkat çekmektedir. Sözü edilen gayretin şiir ayağını Tevfik Fikret ve Cenap Şahabettin oluştururken roman ve hikâye tarafını da Halit Ziya Uşaklıgil ile Mehmet Rauf tamamlamaya çalışmıştır. Bu dönemin sanatkârları sadece Avrupaî eğitimle yetişen ilk nesle mensup olmalarıyla değil aynı zamanda dikkatlerini güzel sanat eserlerinde yoğunlaştırmış olmalarıyla da Tanzimat neslinden ayrılmaktadır.

Tanzimat Dönemi’nin özellikle ilk kısmında yer alan Ahmet Mithat Efendi, Namık Kemal ve Şinasi gibi sanatkârlar da eser ve fikirleriyle girilen yeni medeniyet dairesinde yer almak istemiş ve bu “yeni” olanın halka ulaştırılması gayreti içerisinde olmuşlardır. Fakat sadece şair ya da romancı değil aynı zamanda gazeteci, dilbilimci, edebiyat teorisyeni olan devlet ve siyaset işleri ile de uğraşan, Ahmet Hamdi Tanpınar’ın Namık Kemal için söylediği gibi “meydan adamı” olan bu insanlar, geri plan kültürlerini dolduran Divan Edebiyatı’nın duyuş ve düşünüş tarzından hareketle “yeni” olanı karşılamak istemişlerdir. Bu durum ister istemez estetize olmuş bir dil ile meydana getirilen sanat eserlerinin ortaya çıkmasını Servet-i Fünûn Dönemi’ne kadar geciktirmiştir.

Edebiyyât-ı Cedîde olarak da adlandırılan bu dönemde bilhassa Tevfik Fikret şiir ve güzel sanatların farklı şubeleri üzerine yoğunlaşıp eserler verirken Halit Ziya Uşaklıgil de roman sanatı çevresinde derinlikli düşünme biçimi gerçekleştirmiştir. Uşaklıgil, henüz “Mai ve Siyah”, “Aşk-ı Memnu” gibi Türk Edebiyatı’nda roman türünün kurgusuyla, vaka birimleriyle, zaman ve mekân unsurlarının şahıs kadrosundaki uyumuyla başarılı ilk örnekleri sayılan eserleri yazmadan önce, 14 Kasım 1887-21 Mart 1888 tarihleri arasında roman sanatı üzerine, poetik metin olarak adlandırabileceğimiz makaleler kaleme almıştır. Hizmet gazetesinde yayımlanan bu metinlerde yazar, roman türünün Batı Edebiyatı’nda nasıl ortaya çıktığını ve ilk çağdan itibaren nasıl bir gelişim seyri izlediğini incelemeye çalışmış; “hakikiyun” adını verdiği realistler ile “hayaliyun” olarak adlandırdığı romantikleri mukayese ederek bu edebî oluşumların özelliklerine dikkat çekmiştir.